Op Platt: Danzschool

1449
Symbolbild: pixabay.com
Dieser Artikel wird Ihnen präsentiert von

Mudders jüngster Broder, mien Onkel wull heiraden. Ik kreeg een Inladung: ik schull een vun de Bruutjungfern warrn. Oh, wat för een Ehr! Aver ik weer grad 14 Johr old un harr also noch keen Danzschool beseuken kunnt.

Dat hörte us Nowersch. Se weer een fröhliche musikalische Froo, ümmer een Leed op de Lippen. Oh, frei Di, so een Inladung kummt nich alle Dag, un dat Danzen kann ik Di lehren. Kumm hüt Middag no mi rünner; denn gifft dat in’t Radio Danzmusik un wi köönt öven.

Middags güng dat los: Den Disch in’e Köök an’e Siet schuben, den Teppich oprullen, un den keem de schönste Danzmusik ut dat Radio. Walzer, herrlich! Se kunn mi dat fein verkloren un sülbst danzen as een Herr. So swoften wi un dreihten us dörch de Köök. Oh, dat mok Spoß un ik freite mi all op den nächsten Middag. So güng dat nu jeden Middag: Disch an’e Siet, Teppich oprollen un schon keem de Danzmusik ut‘ Radio.

Endlich weer dat so wiet: De Dag vun de Hochtied weer dor. Dat güng no de Kark: lütte Kinner streiten Blomen vör dat Bruutpoor, dor na keemen de Bruutjungfern mit ehren Partnern; mi harrn se een grooden blonden Hünen an’e Siet stellt. Noher gev dat fein Eeten un veele Ansproken. Ik müss ümmer an de Danzeree denken: Hoffentlich klappt dat allens.

Endlich weer dat so wiet: Dat Bruutpoor schull den Bruutwalzer danzen. De beiden danzen in ‘e Mitt vun den Sool un wi annern Poore stünnen all drumrüm un klatschen dortau! Den keem de Ansag: Nu köönt jü all mitdanzen! Een korte Verbeugung, un mien Danzpartner föhrte mi över dat Parkett.

Wi swoften un dreihten us, wi sweften dörch den Sool. As de Danz to ennen weer, sä mien Partner: Oh Deern, Du kannst ja danzen, Du swefst ja över dat Parkett! Wer hett Di den dat Danzen lehrt? Du büst doch noch nich so old as dat Du all een Danzschool besöcht hebben kannst! Ik müss lachen. Ja, dat will ik Di vertellen, aver lat us bitte erst noch eenmol danzen!

Noher seeten ok mien Öllern bi us an‘ Disch. Mien Danzpartner weer een Cousin vun mien Mudder. Se harrn sik ok lang nich seh’n un so gev dat veel to vertellen. Un nu müss ik ja vun mien Danzen lehrn vertellen. Ja, dat güng so: Us Noversch, een ganz musikalische Froo, scheuv in ehr Köök den Disch an’e Siet, rull den Teppich op un den gev dat mittags in’t Radio de schönste Danzmusik. Se verklorte mi allens, wies mi de Schreed un kunn wunnerbor as Herr danzen. So swoften wi dörch de Köök, oh dat hett Spoß mokt un ik freihte mi all ümmer op de nächste Danzstunn.

Oh, wat hebbt wi lacht! Mien Partner meen, dat hett se aver good mokt, beeter harrst Du dat in keen Danzschool lehrn kunnt.

Mudder keek op de Klock un meen, för mi ward dat nu Tied. Du geihst nu mit Oma na Huus, wi wi dat besnackt hebbt. Ja, in Ordnung, aver bitte noch een‘ Danz to’n Afscheed.

So güngen wi noch eenmol op de Danzfläche un sweften dörch den Sool. He bedankte sik för den schönen Danzobend. Un nu will ik mol mit Dien Mudder danzen, mien Cousine.
Ik leeg glücklich in mien Bett un swefte in’n Droom noch över dat Parkett.

Helga Schaarschmidt, Groothansdörp Oktober 2019