Herzogtum Lauenburg/Hamfelde (pm). Hilde Schulz erinnert sich an ihre Kindheit mit ihrer Großmutter im Garten. Die vielfältigen Erinnerungen teil sie in Plattdeutsch mit den Leserinnen und Lesern von Herzogtum direkt: Moin leeve Frünn vun de plattdüütsche Spraak. Neulich heff ick doch all vun den Goorn in Hamfelln vertellt und upschreeben. Nu fallt mi in, ick harr ja eegentlich mit den Vörgoorn anfangen müsst.
Dat is ja ganz wichtig för eene Familie, datt de Vörgoorn jümmers up „Schick“ is. Dat hett nix mit de Mood to daun, dat mütt uprühmt und sauber utseihn. Ick fang mal bi de Huusdöör an. Greun wör se, een buntes Glasfinster boben und een blanken Dörndrücker, ick glöv de wör ut Messing. Denn güng dat dree Stufen daal, de wörn ut Terrazzo, blangen de Sieden ok Terrazzo und dorup Blaumenkassen mit Stiefmütterchen orer so wat in plant. Een Fautsieg mit Zementplatten bit an den Stakettentuun, een feine Port, allns witt anmolt. Dat seich schmuck ut , de Stieg wör jeden Sünnabend harkt, ok de in Goorn, de Hoff, dor wo de Mestfott wör, de wör feegt und ok uprühmt.
An beede Sieden vun den lütten Stieg wör Gras, Rasen hett dat domols nich heiten. In de Mitt dorvun in son lütten Kreis harrn se een Appelboom plant, man ick kann mi nich besinnen, dat dor mol Appels an wärrn.
No de Hoffsiet henn wuss een scheune Schirenenheck (blauer Flieder), de wör so schneeden, dat in de MItt een feine witte Holtbank Platz harr, dor seiten den Oma und Opa Sünndagnomiddag und kunn kieken, wokeen de Straat langs kümmt. Opa mit so‘n lütt Zigarr und Oma mit Knüttüch. Ick dörf den up das Gras mit een lütt Deeck un mine Popp speelen. Dat käm man nich so oft vör. In Gedanken seih ick düsse Biller jümmer noch ganz gaut vör mi und dat is doch dat Scheunste wat een Minsch in’t Öller hebben kann.- Mit beste Gröten vun Hilde Schulz Hamfelln
