Dat is nu all een poor Daag her, dor is mi oole Huusfru doch tatsächlich wat passeert. Ik stah an de Anricht und will flink een poor Kantüffeln för dat Middacheeten schälln. Dorbi rutscht mi dat Kantüffelschälermesser ut de Hand. Wiel min Gerhard jümmer so gaut dorför sorgt, dat de Kökenmesser ok scharp sünd, kann ik blots seggen, se sünd bannig scharp!
Ja, un denn fallt dat dulle Dings, een lüttes Messer mit Holtgriff und Solinger Kling, annere kann ik sowieso nich bruuken, dat fallt mi up den‘n rechten Faut, mit de scharpe Spitz. De witte Socken blifft heil, ik denk mi nich veel dorbi. Doch denn warr ik neeschierig, treck den’n Strump ut und bekiek mi de Saak. Wat schall ik seggen, de Spitz is richtig deipt in den Faut rinhaut, knapp vörbi an eene dicke Blautader – nich uttodenken, wenn de Ader kaputt geiht und dat Blaut man so sprütt. Dittmol langt een Plaster mit een Messerspitz von‘n Hamfeller Honnig und allens is wedder gaut.
Ik heff ja woll orrig Glück hatt, dor wör doch de rode Sandale (de vun Behsen) de wör mine Reddung, dat Messer is up den‘n eenen Reemen so affrutscht – dat wör min Glück! Gott sei Dank!
Beleevt un upschreeben vun Hilde Schulz, Hamfelln, 30. Januar 2023
