Dat weer een schönen Sommerdag. Us Deern wull sik mit ehr Fründinnen op den Riederhoff drepen. De Peer striegeln, putzen un op den Paddok rieden, dat weer dat Schönste för de Deerns. Un Sünndag schull dat Ringrieden op den Hoff stattfinn.
Gegen Avend würr dat mit’n mol düster. De Heven verfinsterte sik, vun wieden hörte man Donner. „Dat gifft n‘ Gewidder. Vadder, wullt Du nich mol mit’n Auto losfohrn un de Deern halen, dormit se nich mit’n Fohrrad ünnerwegens is, wenn dat losgeiht?“
Vadder mok sik den ok gliek op’n Weg. Dat Donnern würr luder un keem ümmer neger. As he op’n Hoff ankeem, stell he dat Auto aff un sprüng ut den Wogen. He stolper, slög lang op de Eer, un in den Ogenblick slög een gewaltigen Blitz in den Eekboom, wenige Meter vör em. Den folgde een fürchterliches Donnern. Vadder weer as gelähmt, he kunn sik nich rögen. Un nu füng dat an to regen, und dat regen und regen. Vadder weer klöternatt, aver dat belevde siene Levensgeister. He rappelte sik op un wankte in den Peerstall!
Dor stünn de lütten Deerns dicht aneenanner drängt un lehnten sik an dat Peerd.
„Oh, Papa, good dat Du dor büst. Wü harrn ja solke Angst!“ – Un nu vertell Papa, wi em dat ergahn weer.
„Oh Papa, Din Schutzengel hett Di dat Leven rett. He hett Di een Been stellt, dormit Du lang hinfalls un nich wieder op den Boom togohn kunnst!“
Dat Gewidder weer bald vörbi. Nu keemen de Lüüd vun alle Sieden und wullen sehn, wat de Blitz anricht harr. De Blitz harr den Stamm vun de Eek spalt und rundümm weer allens swatt verbrannt! Un blot wenige Meter wieder stünn dat Auto!
Dor würr Vadder doch ‘n beten nodenkern. Schull dat villicht doch würklich Schutzengel geven?
Beleevnis un upschreeven vun
Helga Schaarschmidt Groothansdörp, 25. Februar 2020
