Hamfelde (hs). Die Plattschnackerin Hilde Schulz erlebt so mache Überraschung, aber wenn am Sonntagmittag ein großer Mann mit einem Stein in beiden Händen an der Küchentür steht, dann ist das eine Geschichte wert und die natürlich auf Plattdeutsch.
Överraschung
Een Överraschung an’n Sünndag vörmiddag up uns Dörpstraat. Dat klingelt achtern an mien Köökendöör und ick kiek no, wokeen dat wull sien kann. Dor steiht een staatschen Kirl mit so wat as een Steen in beede Hannen. Wü kiekt uns an und hei seggt : Ick bün Christof und ick wahn in de Dörpstraat, ick heff hier grad watt up de Straat fun‘n und dacht dat hört jüch???
Ick bekiek mi dat beeten genauer und sech, kumm man erstmal rin in mien Köök und denn seih ick, dat is eene Schildkröt, wat he dor in de Hann hölt.
Ja, secht hei, aber wo hört de henn? Ick överlech beeten und denn falt mi in, uns Nahbers hebbt een grooten Diek und ick weet, dor wören mol Waaterschildkröten bin‘n. Bi dat warme Weeder vun de letzten Daag fangt de Schildkröten girn an to Wannern und büxt ok mol ut. Dat is vör veele Johren mit uns Landschildkröten ok passeert, dor is ok mol eene in’t Dörp rümspazeert und jichtenweer hett de funn und no uns henbröcht. Dat ganze Dörp wüss doch, bi Gerhard und Hilde gift dat Schildkröten „to’n bekieken.“
De Deerten ward bannig oold, uns letzten fief Schildkröten hebt wü an een gauden Bekannten no Lübeck affgeben, de hett dormit noch Tücht und veele Johren ok Glück mit lütte Schildkröten hat.
Naja un de Waaterschildkröt is wedder in Nahbers Diek komen und dor schwömmt se hüt noch rüm, glöv ick mol.
Wat dat nich all gifft, meent
Hilde Schulz ut Hamfelln
